19, 20 en 21 juli 2003
In 2003 gaven we maar liefst vier
uitvoeringen van Haydn's opera "Lo Speziale", in een bewerking
door Robert Hirschfeld, genaamd: "Der Apotheker". Onze
huiskamer werd voor deze gelegenheid compleet omgebouwd tot theater. Aan
de ene kant kwam het woongedeelte van apotheker Sempronio en aan de
andere kant zijn apotheek met alles erop en eraan. Voor het publiek
bleven nog dertig zitplaatsen over. We werkten met een dubbele cast en
ieder kon de opera twee maal zingen en spelen.
foto's:
(klik op het plaatje)
uitvoerenden
cast 1:
Wilma Cocu - Grilletta
Marianne Schellens - Mengone
Femke Leermakers - Volpino
Eric Ruis - Sempronio
cast 2:
Anke Mariën - Grilletta
Anja van Ommering - Mengone
Carla van de Wetering - Volpino
Remco Grimm - Sempronio
Turken:
Paul Merkus, Wim Ritzerfeld, Ernie Rooijakkers, Frank Verhoeven
piano: Alison Black
regie: Caroline Spanjaard
het verhaal
Het verhaal gaat over Sempronio, een apotheker, wiens pleegkind
Grilletta zeer bij de mannen in de smaak valt. Mengone, het hulpje van de
apotheker, is speciaal voor Grilletta bij hem in dienst getreden, ook al weet
hij niets van medicijnen. Dan is er nog Volpino, een rijke jongeling, die zo nu
en dan eens binnenwipt in de apotheek, uiteraard alleen maar om bij Grilletta te
kunnen zijn. Zelfs de apotheker heeft een oogje op Grilletta laten vallen, al
was het alleen maar om haar rijke bruidsschat.
Gedurende de opera zien we de drie heren zich in allerlei
bochten wringen om Grilletta voor zich te winnen, maar uiteindelijk zal de
liefde overwinnen, en Grilletta's hart zal dus een woordje meespreken.
impressie
door Anke Mariën
(Grilletta)
Zangles bij Caroline is meer dan tweewekelijks privé-les,
oefeningen en liedje afdraaien en weer naar huis! Je krijgt de kans om met
anderen samen projecten uit te voeren en hierbij onvergetelijke en waardevolle
ervaringen op te doen.
Ik had niet verwacht ooit te figureren in een heuse opera
en dan ook nog in één van de zwaardere rollen. Samen met mijn eigen cast, de
andere cast, de pianiste Alison en Caroline (en Wim) en niet te vergeten de ‘Turken’,
hebben we enorme lol gehad, spanning, mooie momenten, leuk toneelspel,
ontroering en goede zang meebeleefd. Lees mee hoe het ons is gegaan!
Het idee
Na de succesvolle uitvoering van ‘le Nozze di Figaro’
vorig jaar, kwam bij Caroline het idee op om ‘der Apotheker’ van Haydn op de
planken te zetten met enkele leerlingen. Deze korte komische opera stond al
langer op haar verlanglijst (Caroline is apothekersassistente geweest).
Werden de rollen van
le Nozze di Figaro nog verdeeld over
verschillende mensen (twee Figaro’s, twee Cherubino’s, enz.), nu wilde ze
een echte cast met één rol per persoon. Om zoveel mogelijk mensen de kans te
geven mee te doen werden er twee casts samengesteld.
Zo gezegd zo gedaan.
Rol in der Apotheker, iets voor mij?
Ik werd benaderd om de rol van Grilletta te vervullen, de
jongedame uit de opera, die door drie verschillende heren wordt begeerd….
Nu moeten jullie weten dat ik enorme faalangst krijg als
ik solo moet optreden en ik veel moeite heb met het onthouden van teksten,
weinig tot geen toneelervaring heb, …
Maar ja, het eerste begin was gemaakt met een rol in een
duet in Le Nozze di Figaro, het was natuurlijk een unieke kans en Caroline gaf
aan dat ik dit echt moest kunnen. Wist ik veel waar ik aan begon!
-
Een heel boekwerk met Duitse teksten.
-
Een aria, duet, terzet, quartet en slotkoor, allemaal
uit het hoofd leren.
-
Uitdagende muziek met technische hoogstandjes (tot de
hoge c!)
-
En dan ook nog toneelspelen.
Ter geruststelling: het is allemaal goed gekomen!
Hoe hebben we het aangepakt?
We hebben gerepeteerd op zondagen (een stuk of 7). Eerst
hebben we twee muziekrepetities gehad. Bij de derde repetitie zijn we begonnen
met de enscenering.
Je bent dan nog erg met jezelf bezig. Alles onthouden,
proberen je zangtechniek in de hand te houden en dan toneelspelen.
Na enkele repetities begon het verhaal op z’n plek te
vallen. De teksten werden zekerder en het toneelspel steeds verfijnder. De lol
en het enthousiasme kregen de boventoon. Thuis vonden tussendoor ook al wat
deelrepetities plaats. Caroline had het decor en de kostuums samen met Wilma
Cocu al voor een groot deel in elkaar gezet met leuke details zoals een open
haard met een DVD met vuur en voor de Grilletta’s een jurk met heupstukken.
Pruiken voor de heren (en nepheren, want twee van de mannenrollen werden vervuld
door een vrouw). Mijn bijdrage aan het decor bestond uit het schilderen van een
jachttafereel met Sempronio de apotheker in een protserige hoofdrol. Waar de
zangles van Caroline niet allemaal toe leidt!
Zo’n drie weken voor de uitvoering zijn we elke week
nog een avond extra gaan repeteren. Raar, maar blijkbaar moet toch weer alles op
het laatste moment, hoewel het oorspronkelijke repetitieschema goed in elkaar
zat. Het werd zwaar, maar steeds leuker. De band tussen de deelnemers werd
steeds beter, we leerden elkaar steeds meer kennen en vertrouwen, aanmoedigingen
over en weer, inspiratie en tips …
Het laatste weekend
Bloedheet, spannend en heel echt.
Allebei de casts hebben een generale gespeeld en twee
uitvoeringen. Nu konden anderen, het publiek, zien waar we uren, dagen, weken en
maanden op gewerkt hadden. Zouden ze het verhaal kunnen volgen, de grapjes
snappen, het decor mooi vinden, onze zangkunst waarderen?
De huiskamer van Caroline en Wim was omgetoverd tot een
ware apotheek. Met toonbank, gifmengkast, pillenkast, huiskamer met openhaard en
diverse deuropeningen.
Als echte diva’s zijn we ontvangen door het publiek.
Het ging erg goed. Bij allebei de casts waren generale, de 1e en 2e
uitvoering verschillend. De een zong beter in de eerste maar speelde beter in
de tweede uitvoering, de ander kwam pas in de 2e uitvoering helemaal
tot z´n recht. Het publiek was ook iedere uitvoering anders. Het luisteren,
kijken en meeleven met de andere cast was minstens zo leuk als het zelf doen: we
gingen helemaal in elkaars rollen op.
Caroline heeft alle noten, teksten en bewegingen in
stilte meegedaan. Alison,de pianiste, heeft vier dagen achter elkaar
topprestaties geleverd. Jammer dat één van de Turken, Ernie, voortijdig is
geveld door rugklachten. Gelukkig heeft hij één echte uitvoering mogen
meemaken en hebben we in Wim een perfecte invaller gevonden.
Afkicken
Na de uitvoeringen hebben we nog lang zitten doorkletsen
bij Caroline, de laatste avond was het afscheid wel moeilijk, maar voldaan.
Iedereen ging op vakantie. Maar het liet ons niet los. Nog weken hebben we alle
melodieën en komische momenten in ons hoofd overgedaan en onze huisgenoten
werden gek van ons geneurie en gezang.
Direct na de vakantie is er een druk mailverkeer op gang
gekomen. Zouden we het stuk wellicht nog een keer kunnen uitvoeren? In groot
enthousiasme werd dit idee geopperd.
Nu, enkele weken later, staan we weer met twee benen op
de grond. We laten het bij deze vier prachtuitvoeringen, die ook bedoeld waren
voor deze (huiskamer)schaal, intiem en bijzonder met eigen publiek.
We hebben mooie foto's en herinneringen en zijn een
onvergetelijke ervaring rijker. De band met de deelnemers zal blijven, al is het
maar door af en toe tegen elkaar te zeggen: weet je nog van:
dat scheurende klittenband achter de toonbank of van die mooie uitdrukkingen van
Sempronio als hij Grilletta van zijn hand blies, of van die ontdeugende blikken
van Volpino bij het mengen van de drankjes en van dat leuke dansje of van
Mengone die zich geringschattend uitlaat over zijn meester Sempronio…
|